Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Προς Ρωμαίους Επιστολή

Γιοσήφης, δούλος Φιλαρμονικής, πάσι τοις ούσι εν Ρώμη κλητοίς πολιτευταίς
Αδελφοί και αδελφές (κατά την ευαγγελική έννοια),..... το παρατραβήξατε!
Είπαμε, να μην κατέλθετε στις εκλογές με ενιαίο συνδυασμό, αφού έχετε διαφορές στον τρόπο διοίκησης του Δήμου ή στην πολιτική που θα ασκήσετε - και είμαι ο τελευταίος που θα επέμενε σε μια γλυκανάλατη συναίνεση για το θεαθήναι. Είπαμε, ο πολιτικός αγώνας να γίνει με σθένος και ένταση, όπως ταιριάζει σε Ληξουριώτες που σέβονται ....τα νεύρα τους. 
Από την πρώτη στιγμή όμως της εξαγγελίας δημιουργίας Δήμου Ληξουρίου, δεν έχω ακούσει από εσάς ούτε μία αναφορά σε  διαφορές στην πολιτική σας, ούτε μία αναφορά στην πολιτική σας γενικότερα.
Από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, έχετε επιδοθεί με ανακοινώσεις ή - ακόμα χειρότερα!- διά της γνωστής τακτικής των ψιθυριστών, σε προσωπικές αναφορές για τον αντίπαλο. Τα ονόματα Αραβαντινός, Κατσιβέλης, Ρουχωτάς, ακούγονται πολύ περισσότερο από τις λέξεις "Δήμος", "Ληξούρι", "κοινωνία", "διεκδίκηση".
Αυτός ο "πολιτικός" αγώνας που έχετε ξεκινήσει οτιδήποτε άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός από "υψηλού επιπέδου" και οπουδήποτε αλλού αρμόζει εκτός από το Ληξούρι. Είμαι δε βέβαιος πως θα έχετε ήδη αντιληφθεί ότι οι αναφορές σε Ρουβίκωνες ("σούδα" μπροστά στο ληξουριώτικο ποτάμι), σε λεγεώνες ("τσούρμο" μπροστά στην Φιλαρμονική μας) και στον Λασκαράτο (δήλωνε υπερηφάνως "Δημότης Αργοστολίου"!), δεν "σώζουν" το επίπεδο, αλλά αντίθετα το ευτελίζουν ακόμα περισσότερο.
Μην, σας παρακαλώ, αρχίζετε το παιδιάστικο εκείνο: "αυτός ξεκίνησε πρώτος (κυρία)!". Το ξέρετε πολύ καλά ότι ποιότητα λόγου και γνώμης δείχνει κυρίως εκείνος που δεν απαντά σε προκλήσεις, που δεν παρασύρεται στο πεδίο του πρπσωπικού κατήγορου.
Κυρίες και κύριοι πολιτευόμενοι στον Δήμο μας, ομολογώ ότι άλλα περίμενα από εσάς! Και αυτό μου δίνει το δικαίωμα να σας απευθύνομαι σε αυτόν τον τόνο, χωρίς να παρεξηγηθώ ότι "καβάλησα το καλάμι", "διέβην τον Ρουβίκωνα", "ξανα - αφορίζω τον Λασκαράτο" και δεν ξέρω εγώ τι άλλο....
Γιατί, θα πρέπει να κατανοείτε, ότι δεν γράφω αυτές τις γραμμές από κάποιο προσωπικό ή πολιτικό συμφέρον. Ούτε γράφω αυτό το κείμενο για να απαντήσω στα σταγονίδια των "καλλικρατικών" που απέμειναν στο Ληξούρι και κρυφογελούν, νομίζοντας ότι ο ληξουριώτης θα επιστρέψει στην κατάντια του ενιαίου Δήμου, επειδή εσείς "τσακώνεστε". Για εμένα ο Δήμος Ληξουρίου είναι, ήταν και θα είναι μια πολιτική πραγματικότητα, που δεν την κέρδισε και δεν την στήριξε κανένας άλλος παρά ο Ληξουριώτης, που όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, έχουμε ή "κρύβουμε" μέσα μας.
Ο λόγος που σας απευθύνω αυτήν την επιστολή, Ρωμαιοληξουριώτες μου, είναι ότι δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους, που γνωρίζω  καλά πως έχουν δύναμη, γνώση, σκέψη και βούληση ικανές να προσφέρουν τα μέγιστα στο Ληξούρι, να πέφτουν τόσο μα τόσο χαμηλά, για λόγους ....  για λόγους.... Δεν ξέρω τελικά για ποιο λόγο και νομίζω πως κι εσείς δεν ξέρετε.
Ας αφήσουμε λοιπόν τις αναφορές στην προσωπική γνώμη, στην προσωπικότητα και κυρίως στην ηθική του πολιτικού αντιπάλου, γιατί πρώτον δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά στην δική μας "μείωση" και δεύτερον γιατί είμαι βέβαιος ότι έχετε πολλά άλλα, σημαντικότερα, να πείτε και να πράξετε
Εύχομαι η επόμενη επιστολή μου να μην απευθύνεται σε Ρωμαίους (ούτε προς Γαλάτας) αλλά σε Ληξουριώτες.
Ασπάζομαι υμάς εγώ ο Γιοσήφης, γράψας την επιστολήν εν Ληξουρίω. Αμήν!

ΥΓ: Η επιστολή αυτή απευθύνεται σε όλους τους συνδυασμούς, εκτός από αυτόν του ΚΚΕ (Λαϊκή Συσπείρωση), γιατί πρέπει να ομολογήσουμε ότι, για ακόμα μια φορά, οι ληξουριώτες κομμουνιστές παραδίδουν μαθήματα ευπρεπούς και ουσιώδους προεκλογικού αγώνα.  
                      

  




Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Η ΜΑΧΗ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕ

Μετά από εννέα παρακμιακά και παρανοϊκά χρόνια, το Ληξούρι αποκτά και πάλι την αυτοδιοίκησή του. Μετά από είκοσι τέσσερα χρόνια γλωσσικής διαστροφής της πραγματικότητας, εκείνο το κουτοπόνηρο"Παλική" (ή "Παλλλλική" ή "Παλίκη") παύει να υβρίζει την ιστορική μας περιοχή.  

Ο Δήμος Ληξουρίου δεν είναι πλέον πόθος αλλά πράγμα. Είναι ένα κοινωνικό απόκτημα, που δεν χαρίστηκε στον Ληξουριώτη, αλλά κερδήθηκε από τον Ληξουριώτη, μετά από έναν σκληρό αγώνα για να κρατήσει το μυαλό του και την καρδιά του ανεπηρέαστα από την καλλικρατική προπαγάνδα, να κρατήσει το αίτημα, το όνειρο ζωντανό. 

Εύχομαι ο ιστορικός του μέλλοντος να κατανοήσει την αξία και να αναδείξει τη σημασία του ότι μια ολιγάριθμη κοινωνία ανάγκασε τον σύγχρονο, τεχνοκράτη και στυγνό, νομοθέτη να γράψει στην αιτιολογική έκθεση της τροπολογίας: " .... δεν πρέπει να παραγνωρίζει κανείς .... και το έντονο αίσθημα "ανήκειν" των κατοίκων, ιδίως στις περιοχές Ληξουρίου και Αργοστολίου...."

Εκείνοι που πρώτοι ένιωσαν αυτό το "ανήκειν" και εκτέθηκαν στον αγώνα, όταν αυτός έμοιαζε μάταιος, δικαιούνται να πανηγυρίζουν. Όσοι τους υποστηρίξαμε, χαιρόμαστε μαζί τους. Ακόμα και  όσοι αντιτάχθηκαν μέχρι και την τελευταία στιγμή στο αίτημα, έχουν και αυτοί μερίδιο στην χαρά των συμπολιτών τους.

Ουδείς όμως δικαιούται να εφησυχάζει. Κανείς δεν δικαιούται να θεωρήσει ότι ο πολιτικός αγώνας τελείωσε.

Ο Δήμος Ληξουρίου οφείλει να είναι ένας "πολεμικός" Δήμος. Μια πολιτική οντότητα που θα μπει μπροστά στην διεκδίκηση της πραγματικής τοπικής αυτοδιοίκησης για κάθε πόλη και χωριό της Ελλάδας. Μια βάση πεισματικής και δυναμικής προβολής αιτημάτων, που το διακυβερνόν σύστημα τα χαρακτηρίζει "ουτοπικά", όπως η αναδημιουργία των Κοινοτήτων, η κατάργηση του Β' βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης, η οικονομική ενίσχυση των ΟΤΑ από το κράτος και όχι η άφεση τους στην "εξ ιδίων πόρων επιβίωση".   
Ο Δήμος Ληξουρίου ούτως ή άλλως θα κληθεί να  επιβιώσει και να προοδεύσει σε ένα εντελώς "αφιλόξενο" περιβάλλον. Θα είναι μια νησίδα κοινωνικής λογικής σε μια θάλασσα νεοφιλελεύθερης παράνοιας. Μια αντικαλλικρατική όαση στην καλλικρατική ερήμωση της Χώρας. Μια Πατρίδα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο "άπατρις". Συνεπώς πρέπει να  συνειδητοποιήσουμε και να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι ο νέος μας Δήμος θα πολεμηθεί από το σύστημα με κάθε μέσο. Στον πόλεμο αυτόν οφείλουμε λοιπόν, ως κοινωνία,  να αντιτάξουμε την δική μας σθεναρή πολεμική

Με αυτήν την προοπτική, καθίσταται κάτι παραπάνω από προφανές ότι η Ληξουριώτικη κοινωνία οφείλει να αποβάλλει τις "απολιτίκ" συνήθειες που απέκτησε με τον αλήστου μνήμης ενιαίο Δήμο και να επιστρέψει στην ενασχόληση με την πραγματική πολιτική. Μια πολιτική "βαθιά" και γνήσια που θα ασκείται για το Ληξούρι, αλλά και, κυρίως, από το Ληξούρι.

Καλούνται πλέον, συνδυασμοί και άτομα που θα είναι υποψήφιοι για τις προσεχείς εκλογές να αφήσουν στην άκρη κομματικές και προσωπικές διαφορές, μικροφιλοδοξίες και μωροφιλοδοξίες. Καλούνται ακόμα και όσο αυτό είναι δυνατόν, να υπερβούν και αυτήν την ιδεολογία τους. Οι δεξιοί, κεντροδεξιοί, κεντροκεντρώοι, κεντροαριστεροί κλπ, ας καταλάβουν, επιτέλους, ότι ο "αντικρατισμός" και η ανάθεση των πάντων στην ιδιωτική πρωτοβουλία, δεν έχουν καμία θέση στην προσπάθεια για ανασύσταση και πρόοδο των τοπικών κοινωνιών. Οι Αριστεροί, ας κατανοήσουν, επιτέλους, ότι ο γνησιότερος και αποτελεσματικότερος ταξικός αγώνας δίνεται από κοινωνίες που παλεύουν να εξουσιάσουν την γη τους, την πατρίδα τους
Είτε γίνει το ... θαύμα και κατέλθουν όλοι σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο -όπως πολύ σωστά προτείνουν οι φίλοι μου οι ΦΙ.Κ.Ο.- είτε κατέλθουν χωριστά -"μακρυά κι αγαπημένοι" που λέει ο λόγος- καλούνται όλοι οι υποψήφιοι, πριν και κυρίως μετά τις εκλογές, να δώσουν πολιτικό αγώνα υποδειγματικό, με πραγματική συναίνεση , αλλά χωρίς την ανάλατη εκείνη "σύνεση", την υπακοή και υποταγή δηλαδή στους συστημικούς κανόνες,  συναίνεση που θα επιτυγχάνεται σε ό,τι πιο τολμηρό ότι πιο μαχητικό απαιτούν οι περιστάσεις.

Οι υπόλοιποι, οι απλοί δημότες Ληξουρίου, καλούμαστε να "σηκώσουμε το γάντι", να δεχθούμε την πρόκληση, να στρέψουμε τα μάτια όλων των Ελλήνων, για άλλη μια φορά, εδώ στο Ληξούρι και στην προσπάθειά του να αντιταχθεί στην αντικοινωνική πολιτική των "μεγάλων" όπου γης. Καλούμαστε να παραμερίσουμε τα ατομικά μας μικροσυμφέροντα και από την έπαλξη που θα διαλέξει ο καθένας να παλέψουμε πρώτα για μια καλύτερη κοινωνία και μετά για μια καλύτερη πόλη, για ένα καλύτερο χωριό, για μια καλύτερη γειτονιά.

Η Μάχη μόλις άρχισε! Όσο πιο δύσκολη τόσο πιο ωραία θα είναι και τόσο πιο τυχεροί εμείς που θα την ζήσουμε.
Θα νικήσουμε και σε αυτόν τον αγώνα, αν έχουμε στο μυαλό και στην καρδιά μας: 
- για τον Δήμο μας μία λέξη: αγώνας
- για την κοινωνία μας δύο λέξεις: ενότητα και αγάπη
- για τον Πολιτισμό μας, την ζωή μας όλη δηλαδή, τρεις λέξεις: Φιλαρμονική Σχολή Ληξουρίου
    

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Διάσπαση όχι Διαρροή

Η επιβαλλόμενη -για πολλούς λόγους και κυρίως από την δημοκρατική λογική- επανίδρυση του Δήμου Ληξουρίου "τράβηξε" πάρα πολύ. Για χρόνια φήμες διαδίδονται και λησμονούνται, δηλώσεις διατυπώνονται και αποσύρονται, υποσχέσεις δίδονται και αθετούνται. Και από κοντά η κινδυνολογία των "καλλικρατικών", να προσπαθεί να φοβίσει τους Ληξουριώτες, με τα μύρια όσα δεινά που δήθεν θα υποστούν αν πάρουν τις τύχες του τόπου τους στα χέρια τους. 
Τους τελευταίους μήνες και ενώ η φημολογία και οι προβλέψεις για την διάσπαση του καλλικρατικού Δήμου εντείνονταν ένα νέο στοιχείο μπήκε στην πολιτική ζωή του τόπου: 
Κάποιο βουτσί στο Υπουργείο Εσωτερικών, φαίνεται πως ράισε και άρχισε να ρέει. Και από αυτήν την διαρροή, μάθαμε πως ετοιμάζεται να κατατεθεί στην Βουλή τροπολογία -άγνωστο πότε- για την διάσπαση τριών - τεσσάρων Δήμων, εις εκ των οποίων και της Κεφαλονιάς. 
Αντί, δηλαδή, για το πολυπόθητο ΜΠΑΜ της διάσπασης, οι Ληξουριώτες ακούσαμε το αβέβαιο και διουρητικό ΠΛΙΤΣ - ΠΛΙΤΣ  της διαρροής.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, όλοι ξέρουμε "από πού ρέει το βουτσί". Γνωρίζουμε όλοι ότι το περιεχόμενο μιας μέλλουσας να κατατεθεί τροπολογίας δεν "διαρρέει" εκτός αν το θέλει το ίδιο το Υπουργείο από το οποίο προέρχεται. Και μια Κυβέρνηση αφήνει να κοινολογηθούν οι μελλοντικές της ενέργειες για έναν και μόνον λόγο: Για να δει τις αντιδράσεις του κόσμου και αναλόγως να πράξει - να προχωρήσει ή να σταματήσει ό,τι σχεδιάζει.
Αν όμως, για τους λοιπούς "υπό διάσπαση" Δήμους ή για τις άλλες περιοχές της Κεφαλονιάς, η διαφυγή από το καλλικρατικό κλουβί είναι κάτι που ίσως χωρεί συζητήσεις και κυβερνητικούς καιροσκοπισμούς και διαρροές, για το Ληξούρι η επαναπόκτηση  της αυτοδιοίκησής του είναι θέμα επιβίωσης μιας ολόκληρης κοινωνίας. Είναι ένα ζήτημα που ξεκαθαρίστηκε σε αυτά τα εννέα απαίσια καλλικρατικά χρόνια και δεν υπάρχει καμία καλόπιστη αμφιβολία. Είναι ένα αίτημα που πλέον έχει καταστεί πάνδημο και ενώνει όλους τους Ληξουριώτες.  
Αν, λοιπόν, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αυτοκτονήσει παραχωρώντας την θέση της στον Κούλη, όπως της επιτάσσουν οι εντολείς της Ευρωπαίοι, ας το κάνει, εδώ, στο Ληξούρι, με άλλο τρόπο.  
Αν αφήσει χωρίς Δήμο το Ληξούρι, η κυβέρνηση ΣΥΡΖΑ δολοφονεί, καταδικάζει σε ερήμωση μια ολόκληρη πόλη - μια ολόκληρη περιοχή, που για την ύπαρξη και πρόοδό της απαιτείται τόλμη και όχι αναστολές,  ΔΙΑΣΠΑΣΗ όχι ΔΙΑΡΡΟΕΣ.
  Ας αναλάβει τις ευθύνες της.....